'Maastricht is langzaam ons thuis geworden'

| | |

Neda Rabbani komt oorspronkelijk uit Iran. Drieënhalf jaar geleden besloot ze, met haar partner, dat Maastricht de plek werd waar ze hun toekomst wilden opbouwen. Samen hebben ze een tweeling, een jongen en een meisje. Zij spreken inmiddels vloeiend Nederlands en schakelen moeiteloos tussen drie talen. Het gezin is heel close, geniet van de omgeving maar loopt ook tegen uitdagingen aan.

"Voordat we naar Nederland kwamen, werkte ik meer dan vijftien jaar als Werktuigbouwkundig Ingenieur in de auto-industrie. Ik startte bij een internationaal bedrijf, verhuisde naar Turkije en keerde later terug naar Iran om een gezin te stichten. We wilden onze kinderen de best mogelijke kansen geven. Toen mijn man een visum kreeg om naar Nederland te komen, besloten we om in Limburg te settelen. De Universiteit van Maastricht is heel bekend in Iran, en Nederlandse kinderen staan bekend als de gelukkigste ter wereld, dus dit voelde als de juiste omgeving voor ons gezin.

Mijn man vond vrij snel werk. Daarna kon mijn zoektocht beginnen. Ik vond een baan bij een internationaal bedrijf, maar na een reorganisatie stopte mijn contract. Het duurde zeven maanden voordat ik een nieuwe functie vond: ik kreeg een jaarcontract als Quality Engineer. Niet helemaal mijn expertise, maar goed om me verder te ontwikkelen. Op dit moment ben ik opnieuw op zoek naar een passende functie. Ik maak daarbij dankbaar gebruik van organisaties die me op weg kunnen helpen, zoals het International Career Centre."

“Eén van de mooiste dingen is om te zien hoe zelfverzekerd onze kinderen hun nieuwe wereld ontdekken.”

Uitdaging

"Met bijna twintig jaar ervaring zijn mensen soms verbaasd als ik op medior functies solliciteer. Maar banen in mijn specifieke vakgebied, zijn schaars in deze regio. Mijn ervaring ligt minder in de designhoek en meer op het vlak van ontwikkeling, waardoor ik bepaalde vaardigheden mis die bedrijven hier zoeken. Dat ik nog geen Nederlands spreek, speelt ook mee. Ik volg lessen wanneer het kan, en binnenkort moet ik het inburgeringsexamen doen. Het is veel, maar ik doe mijn uiterste best."

Hechte gemeenschap

"De gemeenschap waarin ik ben opgenomen, is dan weer een enorm pluspunt. Maastricht heeft verschillende Iraanse groepen: studenten, professionals en gezinnen. Ik heb hier veel Iraanse vrienden. We hebben WhatsAppgroepen voor gedeelde hobby’s, culturele vieringen en belangrijke gebeurtenissen uit ons thuisland. Het blijft lastig dat we veel familieleden een stuk minder zien, want we zijn heel hecht. Gelukkig woont mijn zus in Hamburg; we bezoeken elkaar zo vaak mogelijk en plannen samen zomervakanties. Dat is echt heel leuk, mijn kinderen zijn dol op haar."

"We hebben eerder in het buitenland gewoond, zelfs in Rusland, waar het met kerst -24 graden was, dus wij passen ons vrij gemakkelijk aan. Maar Maastricht voelt anders. Zachter, evenwichtiger. Een plek waar onze kinderen vrij kunnen opgroeien en waar wij een toekomst kunnen bouwen.

Familie staat in ons leven altijd op één. We genieten samen met onze kinderen van de natuur in de regio. We fietsen veel, zoeken bladeren en stenen voor knutselprojecten en kamperen graag. Als het regent moet ik met goede argumenten komen waarom we niet met de fiets naar school gaan, zo leuk vinden ze het. Daarnaast genieten ze van zwemmen, ballet, voetbal en pianoles. Ze maken me enorm trots.

Ons leven is niet perfect. Werk vinden, de taal leren en een nieuw systeem begrijpen is uitdagend. Maar het is het absoluut waard. Maastricht is langzaam ons thuis geworden, een plek waar ons gezinsleven bloeit."